Stem op het beste verhaal

Mariska van Bohemen

Toen ik de nieuwsbrief las, herkende ik mezelf meteen in de verhalen. Reizen betekende voor mij jarenlang vooral: ver weg. Ik trok de wereld over en bezocht landen als Brazilië, Argentinië, Zuid-Afrika, Australië, Curacao, Colombia en China. Vliegen was vanzelfsprekend. Hoe verder de bestemming, hoe groter het avontuur. Reizen draaide om ontdekken, om het gevoel dat alles anders was dan thuis. 

De afgelopen jaren is dat langzaam veranderd. Niet door één grote beslissing, maar door kleine momenten van bewustwording. Ik merkte dat ik anders naar reizen begon te kijken en me afvroeg hoe ik het op een meer bewuste manier kon blijven doen. Niet rigoureus of perfect, maar stap voor stap. Europa werd steeds vaker een alternatief in plaats van een tussenstop. 

Twee jaar geleden nam ik voor het eerst de bus naar Zweden. Een reis die veel langer duurde dan vliegen, maar die juist daardoor indruk maakte. Het tempo lag lager, het landschap veranderde geleidelijk en ik voelde echt dat ik onderweg was. Reizen begon weer te voelen als een proces in plaats van alleen een bestemming. Ongeveer anderhalf jaar geleden liep ik een langeafstandswandeling van zeshonderd kilometer door Spanje. Dagenlang was ik bezig met lopen, voelen en observeren. Ik heb zelfs mijn huidige vriend tijdens deze wandeling ontmoet! De heenreis reed ik met anderen mee, de terugreis was een lange busreis. Die ervaring liet me zien hoeveel rijkdom er zit in langzaam bewegen en echt aanwezig zijn. 

Dit jaar staat Bulgarije op mijn lijst. Mijn manier van reizen is veranderd. Ik reis nu bewuster, dichterbij en met meer rust. Het gaat in kleine stappen, maar wel duidelijk de goede kant op. Europa blijkt voor mij geen beperking, maar een bron van nieuwe verhalen, ontmoetingen en avontuur.

Terug naar de top 5

Lara Koeman

Ik reis omdat ik me vrij wil voelen. Omdat ik avontuur zoek, nieuwe plekken wil ontdekken en even los wil komen van mijn dagelijkse ritme. Ik dacht dat deze aspecten het verschil maken tussen het gevoel dat ik ‘op reis’ ben of ‘op vakantie’ ga. Ik wil op reis, en dat zocht ik vooral ver weg. Na mijn studie ging ik backpacken in Azië. Ik genoot van alles dat anders is dan thuis. 

Maar toen brak corona uit en moest ik hals over kop terug naar huis. Daardoor leerde ik dat verre reizen niet vanzelfsprekend zijn. In de nasleep van Corona waren reisopties beperkt en koos ik voor de trein omdat vliegen geen optie was. Zo ontdekte ik hoe leuk en makkelijk internationaal treinreizen is. Tegelijkertijd begon ik het belangrijker te vinden om duurzaam te leven en vertaalde ik dit steeds vaker naar concrete acties.

Nu reis ik bijna alleen nog maar met de trein. En grappig genoeg brengt dat me precies wat ik vroeger zocht in verre reizen. Het gevoel van vrijheid en avontuur zit niet in afstand, maar in eenvoud en onvoorspelbaarheid: met een backpack op mijn rug en ruimte voor spontaniteit. Zo voelde zelfs een kampeertrip naar de Ardennen als een echte rondreis: afhankelijk van het weer en de beschikbare trein- en busverbindingen kozen we steeds onze volgende stop. 

Ook heb ik geleerd dat reizen authentieker voelt wanneer je geen onderdeel bent van de massa (zoals ik me op het vliegveld absoluut voel). In de trein zit ik vaak tussen locals in plaats van andere reizigers en ervaar ik het land waar ik doorheen reis: het uitzicht, het eten in het treinrestaurant, de taal waarin de volgende halte wordt omgeroepen en meer. 

Daarnaast besefte ik me dat ik iemand ben die kan genieten van de kleine dingen: in elk dorpje kan ik me opnieuw verwonderen over een mooi plein of een oude kerk. Zo raak ik nooit uitgekeken in Europa en zou ik zo een lijst van 100 bestemmingen kunnen maken waar ik nog met de trein heen wil. 

Betekent dit dat ik dan nooit meer ga vliegen? Nee. Ik heb nog steeds een bucketlist waar ook vliegbestemmingen op staan. Maar het betekent wel dat ik het niet meer vanzelfsprekend vind om het vliegtuig te pakken, en dat ik weet dat dit ook niet nodig is om het gevoel te hebben dat ik ‘op reis’ ben.

Terug naar de top 5

Lies Lieverse

Toen ik mij 6 jaar geleden inschreef bij de KVK had ik een duidelijke visie: vrijheid creëren, remote werken en zoveel mogelijk reizen en surfen in de zon. Binnen een jaar zegde ik mijn parttime baan in loondienst op en kon ik eindelijk op avontuur. De eerste bestemmingen op mijn wishlist waren Brazilië en Ecuador. Al gauw begon dit ideaalbeeld te schuren. Ik geef veel om de planeet en haar bewoners. Dit is terug te zien in mijn levensstijl en werk. Dan kan ik toch niet om de haverklap in een vliegtuig stappen? Diep van binnen voelde ik een verlangen naar vrijheid en avontuur, maar dit stond haaks op mijn normen en waarden. Was dit echt de enige route naar vrijheid?

Nog voordat ik mijn eerste workation had gepland, maakte ik een besluit: voor een periode remote werken stap ik niet in het vliegtuig. Zo begon mijn ontdekkingstocht van mooie plekken in Europa waar je ook kunt surfen, en er in de winter meer zonuren zijn dan in Nederland. De eerste bestemming was het noorden van Spanje. Daar heb je ook in het laagseizoen geweldig goede golven, en met een dik wetsuit is de temperatuur van het water goed te doen. 

De workation was gepland voor 3 weken in september en deed ik samen met een vriendin met de auto. Dit was zo goed bevallen, dat ik een paar maanden later nog een keer ging. In plaats van de auto, nam ik de bus naar San Sebastián. Je bent dan ruim een dag onderweg en hoeft maar 1 keer over te stappen.

De afgelopen jaren heb ik een aantal plekken in het prachtige noorden van Spanje verkend, veelal met de bus. Hier zijn pittoreske dorpjes met veel groen, geweldige wandelroutes, een adembenemde kustlijn en voor de liefhebber geweldige golven om te surfen. Twee jaar geleden wilde ik weer iets nieuws proberen. 

Ik kocht een Interrail ticket en vertrok voor een maand naar Peniche, dat ligt een uurtje van Lissabon. De reis op de heenweg heb ik uitgesmeerd over 3 dagen met een tussenstop in San Sebastián en Madrid. Het was geweldig om de landschappen langzaam te zien veranderen, en na 3 dagen beloond te worden met mijn voeten in het zand. Alles wat ik zocht was veel dichterbij dan ik dacht, en er is nog zoveel meer te ontdekken.

Terug naar de top 5

Ep & Janny van der Es

We merkten de afgelopen jaren dat reizen binnen Europa ons veel te bieden heeft—mits je het rustiger aan doet. In Scandinavië kozen we daarom vaker voor de trein, de veerboot en het wandelpad. Het bleek een manier van reizen die ons goed ligt. Het kantelpunt was de rit van Kiruna naar Abisko. 

Met twee rugzakken stapten we in de VY-trein, langs meren en toendra’s, en stonden even later bij het starthek van de Kungsleden. Geen haast: berkenbossen, hangbruggen, water rechtstreeks uit de rivier, koken in een gedeelde hut, een kachel die langzaam het vocht uit sokken trekt. Boven op de Tjäktjapass viel het landschap stil en wij ook—genoeg om te kijken en te genieten.

Diezelfde aanpak trokken we door op de terugweg door Noorwegen. Eerst de Noordkaap, daarna te voet naar Knivskjelodden: geen bezoekerscentrum, wel zee, steen en lucht. In Tromsdalen namen we de Sherpatrappen; in Vesterålen telden we bruinvissen die af en toe hun rugvin lieten zien. En bij Saltstraumen keken we hoe het water vier keer per dag de fjorden door elkaar roert. En we kookten jam van de bessen die we onderweg plukten. 

Wat brengt deze manier van reizen ons? Rust in het tempo, aandacht voor het landschap, en ontmoetingen die vanzelf ontstaan: een kop thee in een hut, een gedeelde tafel in de keuken, een praatje op de veerboot. We verzamelen minder “highlights” en meer herinneringen: de schuilhut op de pas, een stille baai met bruinvissen, draaikolken onder een lage zon. Kort gezegd: Europa blijkt groot genoeg als je het de tijd geeft. De rails en het wandelpad brengen ons waar we willen zijn, niet alleen op de kaart, maar ook in het hoofd.

Terug naar de top 5

Judith van Dun

In mijn uppie naar Italië was mijn plan, met de auto omdat ik al aan mijn vliegtax van dat jaar zat. Nou daar werd ik even door een puberdochter gespiegeld, de auto was net zo slecht in mijn eentje als vliegen, waarom ging ik niet met de trein? De trein? Oké... Ik neem het mee. In mijn hoofd was een zaadje geplant en de voorpret begon. 

Eerst boekte ik de slaaptrein naar München, dat bleek een fantastische beleving en voor herhaling vatbaar. Na München reisde ik door naar Merano, een idyllisch dorpje in Noord Italië. De trein bracht me naar Verona, waar ik de stad zag ontwaken, zo stil zonder al die toeristen. De grote verrassing werd Turijn, gekozen omdat daar de trein verder ging als ik een rondje wilde maken, maar wat een gave stad, rauw, maar prachtig.

In de trein naar Parijs kwam ik leuke mensen tegen, die reis vloog voorbij, bij het uitstappen vergat ik zelfs een tas door ons gekletst. Parijs koos ik vanwege de Olympische spelen, die pikte ik toch maar mooi even mee op weg naar huis. Na een avond feesten in het Holland Huis bracht de trein me op een relaxte manier weer terug naar Nederland. Dit alles met mijn rugzak op, mijn boek in de hand. 

Reizen met de trein bleek zo relaxed dat het jaar daarna Wenen, Bratislava, Praag een rondje werden, opnieuw met de slaaptrein heen en nu is mijn oog op San Sebastian en Bilbao gevallen. Ik had het niet verwacht, maar ik ben om, treinen is puur genieten.

Terug naar de top 5